İster metropolde yaşayın, ister bir kasabada; yabancı bir şehre gelip otel odasının çaresiz anonimliğine bırakmak zaman zaman herkese cazip gelen bir durumdur. Belki de bu yüzden geçici ilişkiler, hepimizin hayatında bir şekilde var olur. Çalışma hayatının veya günlük yaşamın monotonluğuyla boğuşurken, yeni bir yüzle karşılaşma fikri, bizlere soluk almak için bir açıklık sağlar.

Bunlar, genellikle zamansal ve fiziksel olarak sınırlı ilişkilerdir; bir otel odası, bir şehir dışı seyahat veya kısa süreli bir karşılaşma. Tekrarlanmasa da, unutulmazlar. İçinde bulunduğumuz koşullardan bağımsız olarak, bu tarz ilişkiler genellikle kendimizi ifade etme şansı verir.

Seyahat ettikçe, alışılmadık yerlerde bulduğumuzda bambaşka bir biz olduğunu görürüz. Yüzleşmek, tanımak ve anlamak için yeterli vakti olduğumuz biriyle karşılaştığımızda, dünyanın görev ve sorumluluklarından biraz olsun uzaklaşırız. Bu ilişkilerin ömrü kısa olabilir, ancak aldığımız hazzın ömrü uzundur.

Bir otel odasındaki gece, bir başkasının kollarında sabaha karşı uyanmak belki de bir maceranın en heyecanlı parçasıdır. Anonimliğin düşünüldüğü kadar çekiciliği büyük olan, birinin size bakışını ölümsüzleştiren o anların belirsizliği, sürekli bir hafızada yer bulur.

Öyleyse belki de, geçici ilişkileri tamamen hayatımızdan çıkarmamalıyız. Unutmak, unutulmak değil; hayatta kalmanın kılavuzunu bulmak demektir. Kısa süreli karşılaşmalar, belki de hayatın kendisi gibi geçici ve belirsizdir. Ancak yine de, bizlere pek çok anlam ve tecrübe sunarlar.

Sonuç olarak, belki de önemli olan, bir şehir dışı seyahatte, otel odasında veya kısa süreli bir karşılaşmada karşımıza çıkan insanları anlamaktır. Her yeni yüz, her yeni ses, bize biraz daha yaşam ve yaşam hakkında bir şeyler anlatabilir. Bu nedenle belki de, bu 'geçici' ilişkilerde bile, biraz 'kalıcı' bir şeyler bulabiliriz.