Merhaba, benim adım Çarşamba. Her gün benim sıradan bir günüm ve bu yazı, benim küçük dünyamın bir resmidir. Sessiz ve huzurlu bir hayatımda herkes biraz da kendi rutininin sıcaklığını arar.

Kahve dükkanlarının camlarından sokağın hareketliliğini izlemek, eski dostların sağduyulu sohbetlerine kulak vermek ve taze simitlerin mis kokusunu teneffüs etmekten daha güzel ne olabilir? Evet, evet, bu benim sıradan bir Çarşamba günüm.

Sabahları, çocukların okula gitmek için toplandığı ana yollardaki hareketlilik, bana bir şehirde nasıl ahenkle birlikte yaşanabileceğini hatırlatıyor. Kahvehanelerde, park banklarında çaylarını yudumlayan emekliler, günün o ilk saatlerinde bile samimi sohbetlerle günlerini renklendirirler. samsun bayanım.

Öğlen güneşinin altında, çarşının canlılık kazanması, büyük bir resmi andırıyor. Kadınlar, evlerine götürecekleri taptaze meyve ve sebzeleri seçiyorlar. Adeta şehrin kalbi gibi atıyor, herkes kendi sorumluluklarıyla meşgul, ancak birbirlerine karşı güler yüzlü ve dost canlısılar.

İçilen çayların, yenilen simitlerin, okunan kitapların ve oynanan okey oyunlarının sayısı artarken, akşam serinliği üşüyen omuzlarıma bir örtü gibi sarılır.

Hepimiz aynı zamanın içinde yaşıyoruz, ancak burada, kendi rutinlerimizin sıcaklığında, aynı zamanda kendimizi buluyoruz. Bu benim Çarşamba ilçem, küçük dünyam, nerede gerçekten evde hissettiriyor. Evet, belki dışarıdan bakıldığında sıradan gibi görünebilir ama bir adım daha yaklaşıp, sıcaklığı hissettiğinde, Çarşamba'nın ne kadar özel olduğunu anlarsın.

Şimdi bir sonraki sıradan günü bekliyorum. Siz de bana katılmak ister misiniz? Hem de burada, huzurlu bir tebessümle, Çarşamba'nın bu küçük ve rahat dünyasında.