Bir yaz akşamında, Atakum sahilinde tek başıma bulunuyorum. Gün yavaşça batıyor, kırmızılar, pembeler ve turuncularla renklenen gökyüzüne karşı dalgalar, melodik bir ritim tutturmuş, rüzgarın nefesini taklit ediyor. Sahilde serinlemek ve günün yorgunluğunu atmak isteyenlerin gülümsemeleri, çocukların kahkahaları, köpeklerin neşeli halleri sahile bambaşka bir huzur veriyor. İçlerinden biri de benim; sahilde yürüyüşe çıkmış, düşüncelere dalmış, bir yandan da her şeyi gözlemlemeye çalışan.

Karadeniz’in hırçın dalgaları, Atakum sahiline vurarak çıkan köpükler, hüzünlü bir şiiri andırıyor adeta. Gökyüzünde bulutların arasından süzülen aydınlığa karşın, karanlıkla boğuşan deniz beni kendine çeken birer sembol oluyor. Sahilin kokusu, tuz ve yosma karışımı, denizin kokusu, beni geçmişe, çocukluğumun yaz tatillerine götürüyor.

Ben, oturduğum yerden dünyayı izlerken, şehir hayatının karmaşasından uzakta, bu huzur dolu manzarada kendimi kaybediyorum. Her bir insanın, kendi hikâyesi, kendi hayalleri var. Her biri, deniz kenarında kendi düşüncelerine dalıyor, rüzgarın sesinde kendi melodilerini buluyorlar.

Sahilde bir balıkçı gözüme çarpıyor. Oltasını atıp çeken eli, yüzünde oluşan çizgiler, yaşamıyla barışık hali etrafına yaydığı dingin enerjiyi hissediyorum. Rüzgar, saçlarına dolanıyor, o ise balıklara umut bağlıyor. Her çekişinde yeni bir umut, yeni bir beklenti... Balık tutmanın sabrını, bekleyişini anlıyorum bu adamdan.

Gece saati ilerledikçe, yıldızlar gökyüzünde daha belirgin hale geliyor. Sahildeki kalabalık azalıyor, sessizlik çökmeye başlıyor. Sadece dalgaların sesi, uzaktan gelen bir kedi miyavlaması ve ben... Kendi düşüncelerimle baş başa, bu sessizliği, huzuru dinliyorum.

Yavaşça kalkıp yürümeye başlıyorum. Atakum sahili boyunca çizilen ışıklı yolu takip ediyorum. Yürürken hissettiğim bu huzur ve sessizlik, tüm sorunları, stresi bir nebze olsun hafifletiyor.

Ve işte böyle, Atakum sahilinde bir yaz akşamı sona eriyor. Kendi dünyamda, kendi düşüncelerimde, tek başıma geçirdiğim bu huzur dolu akşamı unutamayacağım. Çünkü Atakum sahili, her zaman olduğu gibi, yine huzur veren, iç huzurunu bulan bir sığınak oldu bana. Yine gülümsemeyi, hayaller kurmayı öğretti.