Her birimiz hayatta bir dizi rollerin altından geçiyoruz. Sevdiklerimiz, meslektaşlarımız, tanıdıklarımız için gündelik yaşamda zahmetsiz bir şekilde çeşitli maskeler takıyoruz. Ancak bir kez ayakkabılarımızı çıkarıp ayaklarımızı Atakum sahil bandının serin kumlarına bastığımızda, bu maskeler bir bir düşmeye başlıyor.

Bana sorarsanız, Atakum sahilinde yürümek tam da buna benziyor: Bir çeşit terapi, bir çeşit arınma süreci... Dalgaların nazikçe sahile vuran sesi, martıların cıvıltısı ve tuzlu havanın burun deliklerimi hafifçe sızlatması, hayatın gürültülerini bir anlığına sessizleştirmeye yetiyor. Bu saatlerde, oyun oynayan çocukların neşeli gülüşleri, spor yapanların hırslı adımları ve el ele yürüyen çiftlerin şefkatli bakışları arasında, kendi iç sesimle baş başa kaldığım o derin sohbetlere dalarım.

Bir adım atarım ve rüzgar hafifçe yüzümü okşar. Dalgalar yavaş yavaş sahile ulaşır ve ayak bileklerimi ıslatır. Güneşin altın rengi parıltısı, gözlerimi alırken, içimdeki ses, dile gelen yahut gelmeyen tüm sorgulamaları, hayalleri ve kaygıları gür bir sesle ifade eder. Bu sahil bana kendimi keşfetme ve anlama imkanı veriyor. Hiçbir yargı, hiçbir eleştiri olmaksızın, beni benden daha iyi bilen bu iç sesle kendimi yeniden tanıma şansı...

Ve bunu bir yandan manzaranın çarpıcı güzelliğiyle, diğer yandan çevremdeki yaşamın dokunsal sıcaklığıyla yaşıyorum. Ne kadar garip bir deneyim... İnsanın kendisiyle, kendine dair en derinlerde yatan sorularla yüzleşmesi, kendini ve çevresini yeni bir gözle görmesi...

Sonuçta, belki de Atakum sahilinde geçirdiğim bu dakikaları, dünyanın en anlamlı ve en dolu dolu zamanlarından biri olarak düşünüyorum. Burası, beni kimseye bir şey kanıtlamaya veya herhangi bir beklentiye cevap vermek zorunda kalmadan, iç sesime kulak verebileceğim, kendimi tanıyabileceğim belki de tek yer.

Kısacası, benim için Atakum sahil bandında bir yürüyüş sadece vücut hareketlerinden ibaret olmayan, derin düşüncelerle yüzleşmeye ve kendimle barışmaya yönelik bir süreç. Geçmişi bir kenara bırakıp sadece anı yaşayabildiğim ve hayatın beni nereye götürdüğünü anlamaya çalıştığım, baş başa kaldığım nadir anlardan biri…